Is 1.643 keer bekeken

Baby’s kennen angst

 

Babys zijn zich wel degelijk bewust van gevoel en emotie. Ze
kunnen er alleen niet over praten. Het is een fabeltje dat ze het zich niet
bewust zijn en het is ook niet zo dat ze erover heen groeien. Ze vergeten het wel,
zo rond het derde levensjaar. Onbewust kunnen ETB’s* die geen aandacht hebben
gehad en niet verwerkt zijn, als onbewuste stoorzenders doorwerken in de
ontwikkeling tot volwassen mens.

(* ETB’s zijn Emotionele Trauma’s opgedaan in de Babytijd,
voor-, tijdens- en na de geboorte, in de tijd dat het prille menswezen nog geen
gesproken taal tot zijn beschikking heeft om verhaal te doen van traumatische
ervaringen)

Mijn naam is Joke Lamers, ik ben lichaamsgericht therapeut
van beroep, en al jaren houd ik me bezig met trauma’s rondom de geboorte. Mijn
missie is om de impact van ETB-s onder de aandacht te brengen, zodat dit leed
niet als vanzelfsprekend over het hoofd wordt gezien. Van zichzelf spreken doen
deze trauma’s niet. Die kleintjes hebben volwassenen nodig om hun verhaal
aangereikt te krijgen, zodat het van zijn emotionele lading kan worden ontdaan.
Ik heb een honderdtal diepte-interviews gedaan bij mensen die emotionele
trauma’s hebben opgedaan in de geboortetijd. Moeder overleden 3 maanden na de
geboorte, grootvader overleden 5 weken voor de geboorte, tweelingbroer
overleden tijdens de geboorte. Rouw die ook door de baby verwerkt dient te
worden. Geboren na een doodgeboren kindje zal de zwangerschap mogelijk met
angst ingekleurd zijn. Moeder verlaten door de vader tijdens de zwangerschap,
fysiek geweld, zwanger na verkrachting, uit de familie gezet door de
zwangerschap, gedwongen tot het afstaan van de baby. De baby voelt het. Ook
fysieke problemen voor de geboorte kunnen emotionele trauma’s genereren.
Gedeeltelijke placentaruptuur, tijdelijk geen voeding, bijna dood ervaring,
geen ruimte in de baarmoeder, navelstreng om de nek, onvoldoende vruchtwater,
die ervaringen komen diep binnen en roepen emoties op die geuit moeten worden
om het evenwicht te herstellen. Tijdens de geboorte zijn de trauma’s
voorstelbaar, maar ook na de geboorte… Verplaats je even in een baby’tje dat
borstvoeding krijgt waarin onvoldoende voedingstoffen zitten. Het kindje valt
af en lijdt honger. Zonder het vermogen om dit euvel te relativeren is dit voor
het baby’tje letterlijk levensbedreigend. Niet voor niets dat de premature
couveusekindjes met ondergewicht, die mogelijk honger hebben geleden, op latere
leeftijd soms een probleem met overgewicht kunnen krijgen. Neem van mij aan dat
de ETB’s een leven lang om aandacht blijven roepen, totdat ze de aandacht
hebben gekregen die ze behoeven om verwerkt te worden.

Wie heeft ooit bedacht dat baby’s zich niet bewust zijn van
gevoel? Ze voelen alles! In ons bewustzijn krijgen de emotionele trauma’s van baby’s
geen plaats. Dat is gek, want iedereen weet dat eerste indrukken blijven
hangen. Het baby’tje kwam blauw ter wereld met de navelstreng om de nek. Vijf
minuten later is het kindje op kleur. Gelukkig maar, niets aan de hand. Hallo
zeg, negen maanden lang is de navelstreng als een trouwe bondgenoot geweest,
die voedsel en welbevinden aanleverde. Net díe vriend wurgt je dan min of meer
als je eruit komt. De baby schrikt zich toch een apenhoedje. Het is raadzaam
voor de baby om tijdens de wurging geen keel op te zetten en zich gedeinsd te
houden, dan is de overlevingskans het grootst. Een levensbedreigende situatie
en je valt stil. Dat kan zomaar als een niet adequaat overlevingsmechanisme
geïmplementeerd worden, die vervolgens onbewust lam blijft leggen in
crisissituaties.

Bij iedere volwassene die een wurgaanval overleefd heeft,
snapt men dat zo’n ervaring om verwerking vraagt. Bij baby’tjes is er ‘niets
aan de hand’, want die vergeten het. Me oma. Ja ze vergeten het. Nee, er is wel
iets aan de hand. Iets dat levenslang vanuit het onbewuste kan doorwerken: Als
wantrouwen, als boosheid, als een scheiding tussen hoofd en hart, als een
onvermogen om na te denken, als een gevoel het niet aan te kunnen.

Ik ben geboren, jij bent geboren, wij zijn geboren. Ooit zijn
we uit de buik van onze moeder gekomen. We waren volledig afhankelijk van
anderen voor onze levensbehoeften. We werden geregeerd door ons lichaamsgevoel
en communiceerden zonder woorden: Honger-huilen, koestering-grimasjes,
slaap-huilen, aanspraak-lachen… Als er aan onze behoeften werd voldaan, dan
konden we ons in vrijheid ontwikkelen en werd de basis gelegd voor een
zelfstandig bestaan. Als, om wat voor een reden dan ook, niet aan onze
basisbehoeften kon worden tegemoet getreden,  voelden we de afhankelijkheid als
behoeftigheid. Onze voelsprieten richten zich naar buiten toe. We verloren het
vertrouwen in onszelf en pasten ons aan. Na het derde jaar was het vergeten,
maar niet weg. Verplaatst naar het onbewuste van waaruit het de lichaamstaal
zou blijven dicteren. Voor minstens 60 procent domineert de lichaamstaal onze
communicatie, zo wijzen moderne onderzoeken uit.

De persoonlijke geboortetijd wordt weer aangeraakt als we
zelf kinderen krijgen. Als we de totale afhankelijkheid uit de babytijd
traumatisch hebben ervaren, dan zal dat trauma geactiveerd kunnen worden bij
het zelf kinderen krijgen. Dit kan bijvoorbeeld resulteren in een postnatale
depressie. Als we ons onveilig hebben gevoeld voor de geboorte, dan kan in de
eigen zwangerschap compensatie  worden
ingezet ter beveiliging. Te sterke vliezen bijvoorbeeld, waardoor het kind met
de helm op geboren wordt, kan zo ontstaan. Het te stevig vasthouden van de baby
in de buik, kan ook gevaar opleveren in de vorm van bloedingen.
Zwangerschapsvergiftiging van de moeder is zo levensbedreigend geweest, dat in
de aanloop naar de bevalling, alle alarmsignalen gaan rinkelen en het scenario
van een crisis weer gaat lopen. Cut II. De onbewuste, onverwerkte trauma’s uit
onze eigen babytijd kunnen ook een weerstand hebben opgeroepen, waardoor we de
emoties van de baby’s niet meer serieus willen nemen. Dat zou te hard aankomen.
 

De verwerking van de eigen geboortetrauma’s voordat je zelf
kinderen krijgt, kan onnodig leed voorkomen. 
Mijn verloskundige heeft nooit aan mij gevraagd hoe ik zelf geboren ben.
Ik denk dat het een wezenlijke vraag is, op grond waarvan een reële
risicoanalyse kan worden ingezet en in een vroeg stadium alsnog stappen kunnen
worden gezet voor verwerking van de ETB’s om herhaling van zetten te voorkomen.

Als de emoties van die kleintjes serieus op de kaart worden
gezet, kan er een doelgericht behandelplan voor verwerking worden ingezet in
een vroeg stadium. Om terug te komen bij de navelstreng om de nek, met behulp
van zachte aanraking kan de integriteit van hoofd en lichaam worden hersteld
door het nektrauma te helen. Osteopathie als de schedel te zwaar onder druk
heeft gestaan, prenatale opstellingen als geen goede voorwaardelijke
aanwezigheid van de ouders voor de zwangerschap was, babymassage als het
kleintje te gespannen is, Bach bloesems als het kindje angstig reageert. Dit
alles om het kleintje terug te brengen tot ontwikkeling in vrijheid. En mocht u
dit te zweverig vinden? Van een gebroken arm kan je een röntgenfoto maken.
Concreet. Correct. Gevoelens zijn als lucht, ze corresponderen met de
ademhaling. De adem stokte van angst, de stoom kwam uit haar neusgaten… Ik ben
blij dat we emotioneel leed met zachte methoden kunnen behandelen. Voorkomen is
beter dan genezen. Babymassage kan zomaar een bijdrage leveren aan het
voorkomen van een dubbele bypass op latere leeftijd. Een open hartoperatie valt
niet onder de categorie zweverig. Ik weet wel wat ik prefereer.

Nu behandel ik volwassen mannen van een jaar of 50 die in
mijn praktijk komen met het probleem ‘stress, woede en haat’. Geboren met de
navelstreng om de nek, paars, gereanimeerd en altijd boos gebleven. Die enorme
verbazing dat het anders kan; dat ze lekker in hun vel kunnen zitten en ook,
zonder hekel aan de mensheid, plezier kunnen beleven aan contact. Het is toch
jammer dat je daarvoor eerst 50 moet worden. Hoe zou het zijn als die lading al
meteen na de geboorte zou worden opgelost. Ik ben voor!

 Joke Lamers.
Lichaamsgericht Therapeut. Praktijk To be Me. Centrum aan het Spaarne. Spaarne
112A, 2011 CM Haarlem

Mijn profiel


Klik hier om een reactie achter te laten 0 reacties